Traditie

 Traditie


Elk jaar bracht je Kerstavond bij ons door, dat was traditie. We haalden je op of je reed zelf nog met de auto, hoe dan ook, je sloeg het nooit over. 

We waren met 4 generaties bij elkaar, 

jij, je kinderen, kleinkinderen én achterkleinkinderen. 

Zo hoort Kerst te zijn.🎄🌟❤️



Vorig jaar Kerst was speciaal, 

je was net thuis gekomen na maanden van revalidatie en kon hierdoor niet naar ons komen. 

Huib en ik besloten toen om alles om te gooien en op Kerstavond naar jou te komen met de nodige boodschappen, pannen en tafelversiering om een speciale kerstmaaltijd te koken voor jou en Jo.🎄

Wat was het gezellig en wat heb je genoten. 

Ik gaf je een mooi klein Symbolisch hartje en je was er zo blij mee. 

‘Oneindig in liefde verbonden’.❤️

Je was ontroerd. 

Toen wisten we nog niet dat het onze laatste Kerstavond samen zou zijn.

Dit jaar ben je in gedachten bij ons.

We missen je hier Pa, en niet alleen met Kerst. 🎄🌟❤️

   ———-gelukkig bewust—❤️❤️

let it snow let it snow let it snow

klinkt er vanuit de radio in de keuken. 
Sfeervolle kerstliedjes waar ik een mengeling van kwetsbare
Ellen Selder Berens

melancholie, blij verlangen en intense dankbaarheid bij voel. 
Ik betrap me erop dat ik de laatste dagen met een grote glimlach op mijn gezicht een beetje door het huis fladder. 

Een beetje zoals dansen, waarbij ik al een rondje heb gedraaid voordat ik bij het koffieapparaat sta (mijn guilty plessure), voor een zoveelste  heerlijk, warm, geurend kopje koffie. Hier kan ik zó van genieten, ik verheug me 's avonds als ik naar bed ga al op het eerste kopje koffie van de dag. 

Ik wil vluchten naar de stilte achter mijn gedachten


Ellen Selder Berens


Daar zit je dan. Slecht bericht.
Elk controlebezoek aan de Hematoloog hangt dit bericht als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd. 


Mijn oren suizen, mijn keel wordt droog. Ik kijk van de Hematoloog naar Huib.
Hij grijpt mijn hand, ik voel zijn warmte. 
Even zijn we alleen met elkaar in die kille, klinische ruimte, waar niet alleen mijn leven maar dat van ons allemaal, een dramatische wending neemt.
De terugkeer van ongewenste celdeling is erger dan ooit tevoren. Voor de vierde keer ….
Ik wil vluchten naar de stilte achter mijn gedachten.

Maar er is haast geboden. 
Er worden allerlei onderzoeken gedaan en ik word doorgelicht van kop tot teen.
Er is hersenvocht afgenomen, dit word samengebracht met een relatief nieuw medicijn en vervolgens op kweek gezet. 
Er word onderzocht of het medicijn dat ingezet is bij de bestrijding van de kwalijke igm proteïne wel aanslaat.
Er volgt een hele spannende periode waar veel van afhangt. 
Mijn leven en ons leven samen hangt hiervan af.