Het gaat goed met mij, dus help ik anderen.

 


Ellen Selder Berens
In de afgelopen 20 jaar dat ik leef met kanker heb ik ervaren hoe belangrijk het is om in een veilige omgeving en met vertrouwen mijn verhaal te kunnen vertellen. Waarbij de persoon tegenover je goed luistert en niet oordeelt. Iemand die echt wil weten hoe het nu met je gaat, waarbij een woord soms genoeg is.


Ook waren er momenten dat ik me alleen en onbegrepen voelde en wilde hiermee mijn kinderen, vriendinnen of familie niet belasten met mijn onzekerheden of angst. Zij kwamen allemaal te dichtbij. Ik heb letterlijk geschreeuwd om psychosociale hulp in een tijd nadat ik weken in quarantaine was voor zware chemo behandelingen. Ik had grote behoefte aan iemand die met me meeleefde waarbij mijn angst of verdriet geen bedreiging was voor de ander.

Gaandeweg ben ik ze zeker tegengekomen, de zorgverleners met een echt zorg❤️. Je herkent ze meteen. Aan hun blik en hun stem, empathisch en oprechte aandacht. Vaak bleek de tijd beperkt, of bij een eenmalig contact, simpelweg omdat een collega dienst had bij de volgende afspraak.

Een veld vol Madeliefjes

 Hallo Ellen,

Het is maandagmorgen 08.30 uur. Ik heb net het ontbijt op en alles keurig in potjes gedaan voor de wekelijkse kweek. Urine, ontlasting en mondspoeling, het wordt allemaal zo gewoon, alsof het zo hoort in het leven. Het bloed is naar het lab en ik hoop zo dat de waarde goed is om naar huis te gaan. Neutrofielen, daar gaat het om in mijn geval. Om naar huis te mogen moeten die 0,5 zijn. De arts heeft er 0.3 van gemaakt, als ik thuis maar heel voorzichtig ben. Het gaat tergend langzaam omhoog. 

0.15 0.17 0.19 en gisteren 0.24  Nu maar hopen dat het straks 0.3 is, dan is het eindelijk zover, 8 weken hier liggen is niet niks. De 2e ronde vraag ik internet aan, zodat je een beetje de wijde wereld in kan. Verder voel ik me "goed", snel moe, je denkt dat je heel veel kunt, dus niet. Ik kijk uit naar thuis, naar bloemen en dingen die hier niet mogen. Maar alles bij elkaar mag ik niet mopperen, het gaat goed.

Ellen Selder Berens
 Ik heb het alleen maar over mezelf Ellen, terwijl ik je wil bedanken voor je leuke volgeschreven kaart en het vers geplukte madeliefje. Inderdaad zal het fijn zijn om de zon en wind in mijn gezicht te voelen, als ik weer buiten kom. Ik hoop zo dat ik uiterlijk dinsdag thuis ben en dat verwacht ik ook. Voor mijn man is er dan ook even rust. Hij komt 's morgens en 's avonds naar het ziekenhuis en is met niets anders bezig. In 8 weken heeft hij wel 400 km gereden. Mijn kleinkinderen vinden het ook tijd dat Oma thuis komt.

Ellen, misschien kunnen we de 2e ronde e-mailen, ik weet niet of jij dat doet. Schrijven is ook gezellig. 

Heel veel groetjes, Ans

Brief aan mijn moeder


Regelmatig heb ik een goed gesprek met mijn moeder of schrijf ik een brief aan haar, over de dingen die me bezighouden. Ze overleed op 47 jarige leeftijd aan kanker, een week na mijn 11e verjaardag. Het gemis aan haar is groot, in mijn herinnering was ze de liefste moeder die je je kon wensen. Ik voel me nog altijd verbonden met haar omdat ik haar mijn gedachten toevertrouw. Zo is zij zelfs over de dood heen een inspiratiebron voor mij, dat uit zich in een schilderij, gedicht of in woorden. Deze brief schreef ik in mei 2014, midden in zware chemobehandelingen, vanwege nieuwe uitzaaiingen in mijn hoofd.

"Lieve Mam, er is weer zoveel gebeurd de laatste tijd, ik moet even met je praten. 

Ellen Selder Berens

Vanmiddag heb ik bericht gekregen, morgenvroeg dinsdag 17 juni moet ik me weer melden voor opname. Ik laat alles uit mijn handen vallen en ga direct mijn tas pakken. 

Ik ben op dat moment bezig met schilderen en voel me goed. Al echt aangesterkt dus, na een zware maand van chemo. Ik ben klaar voor de volgende maand van chemo behandelingen die lopen volgens het behandelplan. Of het meevalt weet ik je achteraf pas te vertellen. Ik ga voor goed resultaat, niet minder. In de afgelopen twee weken dat ik even thuis mocht zijn, heb ik veel genoten. Van het oppassen op Saartje, wandelen in de natuur, het schilderen en samen zijn met Huib. Die herinneringen neem ik nu mee, Deze dag van opname krijg ik geen behandeling  en wordt er ook nog geen infuus aangesloten. Dat verbaast me. De volgende ochtend heb ik een gesprek met de zaalarts, de eerste keer dat ik kennis met hem maak, Dat komt mede doordat ik bij deze opname weer op een ander deel van de afdeling lig, een andere kamer, ook een andere zaalarts. 
Was dat ook zo toen jij met kanker in het ziekenhuis lag? Was jij ook zo bang? Wat waren je zorgen toen? Wat had ik hier graag met je over gesproken.