Kunst na kanker

Ellen Selder Berens

 Ik blijf graag in contact met de buitenwereld.  Er zijn talloze manieren om verbinding te maken met
anderen ook al heb je geen werk of collega's. Voor mij is het maken van kunst, in elke vorm,  de essentie van communicatie. Al voordat ik de diagnose kanker kreeg hield ik me bezig met schilderen. Na de diagnose kregen mijn schilderijen een verdieping, ik zou haast zeggen automatisch. Omdat je vorm geeft aan dat wat er leeft in je hart. Niets blijft zoals het is na de diagnose kanker. Je verzetten tegen die verandering heeft geen zin. Ik probeer elke dag mee te gaan in de flow van de dag. Dat gaat me de ene dag beter af dan de andere. Op de dagen dat ik moe opsta na een korte, gebroken nacht vanwege pijnlijke spierkrampen (neuropathie) kost het me meer moeite om mee te gaan in de flow. Er zijn dagen dat ik het penseel niet meer vast kan houden vanwege de krampen in mijn handen. Dat is het gevolg van de medicijnen die ik slik voor immunotherapie. Daar kom ik nooit meer vanaf, deze medicijnen houden mij in leven met een respectabele kwaliteit van leven tot nu toe. Het is soms zo makkelijk om toe te geven aan het gevoel van algehele malaise en lekker op de bank te blijven zitten, onder een dekentje. Daar is helemaal niets mis mee als je daar bewust voor kiest. Heel goed zelfs, lekker relaxen en genieten van een goed boek of gewoon maar alles over je heen laten komen. 

geen verjaardag is meer hetzelfde


© Ellen Selder-Berens
Het is 2007, 2e paasdag, maar het is ook mijn 47e verjaardag.
En ik lig met een kaal hoofd in het ziekenhuis.
Waarom is 47 jaar worden zo belangrijk voor mij? Waarom beschrijf ik nu niet mijn 45 of 46e verjaardag.


Huib en de kinderen zitten naast mijn bed, een dochter draagt een mondkapje voor haar mond. Ze is wat verkouden en zonder dat kapje mocht ze niet naar binnen. En de arts is bezig om een nieuw infuus aan te leggen omdat dit verstopt was en iedereen keek ernaar. Het infuus werd weer in mijn voet aangebracht omdat de aders in mijn armen inmiddels moeilijk te vinden waren.
Het is 8 april 2008.

Mijn 47e verjaardag.
Niets speciaals, geen hoogtepunt, zoals je 18verjaardag, je 25e of zoals je 50e verjaardag zou kunnen zijn.

onzichtbaar ziek- een voordeel?


mijn werkplek
Mijn werkplek

Ik neem mijn bril af en wrijf eens stevig door mijn vermoeide ogen. 

Het is al laat in de avond, 23.00 uur.
Hoog tijd voor mij om te stoppen.
Huib heeft wat lichten gedimd en is al naar boven gegaan.
'Jaa, ik kom zo', roep ik nog, maar dat is alweer een half uur geleden.

Ik zit in mijn werkruimte, een ruimte beneden waar speciaal voor mij een hoekje is ingericht zodat ik rustig kan werken aan mijn blog.
Vanaf het moment dat ik op de zolder onwel ben geworden en ik mezelf met veel moeite slap en duizelig 2 trappen naar beneden heb gesleept, voel ik me veiliger op de begane grond.
Het besluit om mijn spullen naar beneden te plaatsen is hierna snel genomen.

Dagelijks breng ik hier een deel van mijn tijd door, dat verschilt van kort tot best lang, soms urenlang.
Het is heerlijke plek om weg te mijmeren, omring met mijn persoonlijke spulletjes, zoals foto's en speciale kaarten die ik ontvangen heb van speciale mensen om me heen.
Ik blader door mijn aantekeningen van de afgelopen jaren, luister naar muziek en lees door boeken die me inspireren.