Kniepertjes en rollechies als metafoor voor Oud en Nieuwjaar.

kniepertjes en rollechies
 "Alle keuzes die je maakt zijn van invloed op je toekomst. Soms hebben ze kleine gevolgen, soms grote." Met deze woorden begon ik mijn eerste blog dit jaar. Ik wist niet wat me te wachten stond, ik kon niet weten wat te me te wachten stond. Het lag allemaal nog voor
me. 
Nu heb ik het jaar 2020 beleefd. Deze blog schrijf ik op de laatste dag van het jaar, dan pas durf ik met zekerheid te zeggen hoe het jaar 2020 is verlopen. Ik kon in mijn stoutste dromen niet voorspellen wat er stond te gebeuren en dat ik oudjaarsdag zo verdrietig zou afsluiten. De wafels (ook wel kniepertjes of rollechies genaamd) op de foto zijn een metafoor voor het leven. De wafels worden in december als platte wafels gegeten, als symbool voor het oude jaar dat zich ontvouwen heeft. In het nieuwe jaar worden ze geserveerd als rolletjes, als symbool voor het nieuwe jaar dat zich nog moet ontrollen.

Kunst na kanker

Ellen Selder Berens

 Ik blijf graag in contact met de buitenwereld.  Er zijn talloze manieren om verbinding te maken met
anderen ook al heb je geen werk of collega's. Voor mij is het maken van kunst, in elke vorm,  de essentie van communicatie. Al voordat ik de diagnose kanker kreeg hield ik me bezig met schilderen. Na de diagnose kregen mijn schilderijen een verdieping, ik zou haast zeggen automatisch. Omdat je vorm geeft aan dat wat er leeft in je hart. Niets blijft zoals het is na de diagnose kanker. Je verzetten tegen die verandering heeft geen zin. Ik probeer elke dag mee te gaan in de flow van de dag. Dat gaat me de ene dag beter af dan de andere. Op de dagen dat ik moe opsta na een korte, gebroken nacht vanwege pijnlijke spierkrampen (neuropathie) kost het me meer moeite om mee te gaan in de flow. Er zijn dagen dat ik het penseel niet meer vast kan houden vanwege de krampen in mijn handen. Dat is het gevolg van de medicijnen die ik slik voor immunotherapie. Daar kom ik nooit meer vanaf, deze medicijnen houden mij in leven met een respectabele kwaliteit van leven tot nu toe. Het is soms zo makkelijk om toe te geven aan het gevoel van algehele malaise en lekker op de bank te blijven zitten, onder een dekentje. Daar is helemaal niets mis mee als je daar bewust voor kiest. Heel goed zelfs, lekker relaxen en genieten van een goed boek of gewoon maar alles over je heen laten komen. 

Ik heb mezelf opnieuw op de kaart gezet.

Ik heb de neiging alles te relativeren, bij alles vraag ik me af "wat is het ergste dat je kan gebeuren"?.

En dan is er altijd iets te benoemen wat erger is dan de situatie waar ik in zit, waardoor de situatie die voorheen zo ellendig en vreselijk leek te veranderen naar een situatie waar je grip op krijgt en waarvan je weet dat je die aan kan. ..
Maar alles weg relativeren is niet de juiste manier van omgaan met verlies.
Gaandeweg heb ik ervaren dat erkenning van dat wat je doormaakt belangrijk is.
De bevestiging van je verdriet is belangrijk voor jou als mens, dat je voelt dat je gehoord en gezien wordt. Erkenning is de eerste stap in het proces van rouw naar herstel.
Iedereen heeft recht op zijn eigen verdriet, jouw pijn wordt niet minder omdat iemand anders meer ellende en pijn doormaakt. 
Pijn en verdriet is niet te vergelijken met elkaar, het is een persoonlijk ervaren.
Neem tijd en vraag aandacht voor jouw pijn en verdriet, deel het met mensen die dicht bij staan en waar je je veilig en vertrouwd bij voelt. 
Vraag jezelf af wat je nodig hebt, eis de aandacht op die je ervoor nodig hebt om langzaam maar zeker tot een punt te komen waarop je op een realistisch en acceptabel punt beland waarop je (samen) verder kan.

Dag voor dag.
Doelen stellen, evalueren, doelen bijstellen.
Stilstaan bij wat er goed is, stilstaan bij wat je allemaal wel kan.
Ga altijd uit van je mogelijkheden en niet van je beperkingen.

Wat doet het met jou?


Onze wereld is in de ban van Covid19 ofwel het Coronavirus.
Zo ook ik.
Iedereen wordt verplicht stil te staan.
Stil te staan bij de bedreiging van een besmettelijk, dodelijk virus.
Een onzichtbare vijand.
Voor heel veel mensen een totale verandering in levensstijl.
Maar gek genoeg niet voor mij.



levenskunst

©Ellen Selder Berens
Tijdens een coaching rondom kanker komt naar voren dat de manier waarop ik in het leven sta, aansluit bij de filosofie van de levenskunst.
Wat is levenskunst? Er zijn meerdere definities beschreven.

"Het is een kunst om het leed van het leven te accepteren en daarbij aandacht te hebben voor het positieve. Belangrijke levens visie hierbij is dat je zelf heer en meester bent over je leven, i.p.v. de gedachten dat je geleid wordt door wat dan ook".
Bron: Prof. dr. Ernst Bohlmeijer
psycholoog en hoogleraar

'Zonder levenskunst is er geen goed sterven". Joep Dohmen.
Emeritus hoogleraar wijsgerige ethiek

Definitie levenskunst
Levenskunst daagt ons uit om een relatie aan te gaan met onszelf. Dan kunnen we ons leven bewust leven. Deze filosofie daagt uit om zorgvuldig en zorgzaam te werken aan een eigen levenshouding. Ze leert ons om te gaan met tegenslag en negatieve ervaringen. We zijn gebaat bij een eigen levenshouding, bij natuurlijk leiderschap en bij wetenschap dat kwetsbaarheid en afhankelijkheid bij elkaar horen. We zijn gebaat bij sociale zelfzorg.
Bron: La Scuola, academie voor levenskunst

vragen zonder antwoorden

In de wirwar van emoties door kanker kun je jezelf kwijtraken.

Ellen Selder Berens

Je leeft tussen hoop en vrees, waarbij vele vragen je uit je slaap houden.

Wat heb ik precies?

Waar moet ik naar toe?

Wat is het beste voor mij op dit moment?

Kan ik behandeld worden?

Hoe kom ik van de pijn af?

Ga ik hier aan dood?

 

Ook als de eerste zorg en behandeling gerealiseerd zijn komen

  er nieuwe vragen waar je een antwoord op zoekt.

Slaat de behandeling wel aan?

Kan ik nog blijven werken?

Hoe lang heb ik nog?

Hoe moet het met mijn man en kinderen?

Wie zorgt er dan voor hen?

Houdt mijn man nog wel van mij?

Gaan deze zorgen ooit weer voorbij?

 

Gaandeweg het proces vind je meer balans.  

Balans tussen rust en onrust.

Balans tussen vrees en hoop.

Balans tussen vragen en weten.

Balans in energie en zijn.

 

Je bent nooit meer hetzelfde na kanker.

Er is wezenlijk iets veranderd, je hebt oog in oog gestaan met je onsterfelijkheid.

Dat raakt je tot in de kern van je zijn.

Grote dingen worden kleiner,

kleine dingen worden groter.

Het is belangrijk dat je trouw blijft aan jezelf. 

Omdat je verder moet met jezelf.

 

Stel jezelf vragen en ga op zoek naar antwoorden.

Wat wil jij?

Wat voel je?

Bij wie voel je je veilig?

Wat heb je nu nodig?

Wees vooral lief voor jezelf.

Morgen kan alles anders zijn.


                                    ==============gelukkig bewust 💗💗=======



 

Nieuw leven in Coronatijd

Een jaar kan nog zo slecht verlopen, de lente geeft toch het gevoel van een frisse start.
Ellen Selder-Berens
Ellen Selder-Berens

We zitten midden in de Corona perikelen, waarin afstand houden het nieuwe normaal moet zijn.
Ik zeg, moet zijn, want alhoewel ik me zoveel mogelijk aan deze maatregel houd, is het niet voor iedereen vanzelfsprekend of makkelijk.
Makkelijk is het zeker niet, soms wel gewenst.
Omdat ik in voorafgaande jaren al enige Social Distance behield op feestjes en partijen, door geen handen te schudden of iedereen te begroeten met 3 zoenen.
Met altijd de dreiging van besmetting in het achterhoofd.
Makkelijk was het niet altijd om een drukke kamer binnen te komen vol bekenden en onbekenden en vervolgens je hand op te steken en wat ongemakkelijk te roepen "jullie ook gefeliciteerd allemaal".
Terwijl je wist dat er volgens de sociale regels en binnen de warme familiebanden iedereen elkaar standaard begroette met een knuffel en bijbehorende zoenen.
Het maakte me vaak onzeker.
Dan vroeg ik me af wat voor indruk ik achter zou laten, zelf ervaar ik het vermijden van direct fysiek contact met de ander ook als een gemis.
Maar altijd kwam drong zich de angst en het vooruitzicht van infecties door besmetting van het een of andere virus zich op.
En de beelden van afzien en ziek in mijn bed  kwamen op mijn netvlies.

de ezel als metafoor

In de afgelopen jaren heb ik talloze kaarten en brieven mogen ontvangen.
© Ellen Selder Berens
Voor mij is dit een vorm van persoonlijke warmte en aandacht.
Mooie persoonlijke woorden worden geschreven, speciaal voor mij, het geeft me altijd weer een blij en bijzonder gevoel.
Tijdens een ziekenhuisperiode, bij langdurige opnames, hang ik elke kaart op waardoor er een soort van feestelijke slinger ontstaat.
Het ziet er vrolijke uit en er is niets mis met een vleugje vrolijkheid, zelfs als je met kanker in het ziekenhuis ligt.
Sterker nog, juist dan is vrolijkheid welkom naast alle pijnlijke onderzoeken en behandelingen.

Zo af en toe zit er een kaart of brief bij die me extra raakt.
Waarbij mijn zicht troebel wordt door de tranen in mijn ogen.
Waarbij er een rilling over mijn rug loopt na het lezen van de eerste regels als ik besef wie de afzender is.


lingzhi, plant van onsterfelijkheid


©Ellen Selder Berens

In de afgelopen jaren heb ik heel wat inspirerende cadeautjes gekregen.
Maar wat ik een paar jaar geleden op moederdag cadeau kreeg van mijn dochter en schoonzoon, behoort wel bij de categorie; hèèl bijzonder cadeau.

Het leek mij in eerste instantie op een sculptuur en vond het meteen mooi.
Reishi is de Japanse naam voor deze paddenstoel Ganoderma lucidum.
In het Chinees heet deze paddestoel Lingzhi, wat betekent 'plant van de spirituele kracht'.
De chinese medicinale traditie gebruik de paddenstoel al meer dan 2000 jaar en hiermee is de Lingzhi de oudste in zijn soort die gebruikt wordt voor medicinale doeleinden.
Toepasselijk is dan ook de bijnaam 'de paddenstoel van de onsterfelijkheid'.

uitgestelde rouw

Ik luister naar de muziek van Stef Bos.
In zijn song "is dit nu later?" vertelt hij over zijn jeugd, zijn blik op later, de illusie van het grote geluk.
Over zijn uiteindelijke teleurstelling van het volwassen leven, wat het leven hem gebracht heeft.

Je kan alleen maar teleurgesteld zijn als je ergens een voorstelling van hebt gemaakt die mooier was in je gedachten dan in werkelijkheid is gebleken.
Iedereen maakt wel een voorstelling over hoe het later zou zijn, dagdromen terwijl je jong bent.
Ik mijmer wel eens over vroeger, over de tijd dat ik droomde over later...
Romantiseren en fantaserend over mijn toekomstige vriendje, een baan, huisje boompje beestje.

Niemand plant op zijn levenspad een ernstige ziekte, scheiding of een overlijden.
Toch is mijn moeder op jonge leeftijd overleden.
Toch ben ik na een huwelijk van 13 jaar gescheiden.
Toch ben ik ernstig ziek geworden.

AMOR FATI

Ellen Selder Berens
Even leek het erop dat ik een van de deelnemers zou worden aan een tv programma over mensen die ongeneeslijk ziek zijn en naar verwachting binnen afzienbare tijd komen te overlijden.
Als onfortuinlijke deelnemer kon je nog een laatste vurige wens opgeven, waarop de programmamakers er alles aan zouden doen om deze wens in vervulling te laten gaan.
En dat alles werd dan opgenomen en uitgezonden op tv.
Een voorloper van het mooie programma
Over mijn lijk dat het verhaal vertelt van ongeneeslijke zieke kankerpatiënten, waarvan de prognose slecht is.
Je kan er zeker van zijn dat niemand de vreselijke ziekte zal overleven, al is het termijn waarop het overlijden plaats vind nooit helemaal te voorspellen.

Beautiful People

Ik kom steeds meer tot het besef dat er zoveel mensen zijn die ik 
nooit zal ontmoeten. En ik ervaar steeds meer dat er zoveel mensen eenzaam zijn, veel meer dan ik ooit had kunnen vermoeden. Ook ziek zijn maakt eenzaam en is volgens mij onnodig. 

Op een zeker moment beland je op een punt waarop het moeilijk is de ander duidelijk te maken wat je voelt, wat je bedoelt te zeggen met die ene zin of juist met dat ene moment van zwijgen. Aan de andere kant ben ik juist zoveel mooie mensen tegengekomen door mijn bijzondere situatie, daar ben ik dan weer zo dankbaar voor.

Soms waren we totale vreemden voor elkaar tot het moment dat we elkaar tegenkwamen. Doordat we ons beiden openstelde ontstond er een mooi gesprek. Het idee dat we elkaar waren misgelopen, vind ik moeilijk. 
Hoe vaak komt het voor dat dezelfde mensen elkaar jarenlang tegenkomen, maar niets betekenen voor elkaar.

Dikwijls omdat we ook niet weten van elkaar hoe de ander zich voelt. 
Te moeilijk om open en kwetsbaar te zijn? Staat dat gelijk aan zwak zijn? Terwijl we juist mooie mensen worden als andere dat ook in ons toelaten. "je leven wordt niet bepaald door het verleden, maar hoe jij je toekomst ziet', is een gezegde wat me vaak bezighoudt. 

Het feit dat ik in de toekomst steeds minder kan betekenen voor een ander benauwd me.
Melanie zong in 1969 al dat ze graag ieder mooi mens dat ze herkent 
een button wil geven met daarop de tekst Beautiful People, waardoor we van elkaar weten dat we altijd iets betekenen voor elkaar.
Het maakt de wereld om ons heen mooier. We durven niet omdat het moeilijk is, het is moeilijk omdat we niet durven.

=========gelukkig bewust=💚💚==========

I have a dream...

Heb jij je dromen waargemaakt?

Een droom staat gelijk aan hoop, aan iets wat misschien wel eens ooit werkelijk kan worden..stel je eens voor!
Als jong pubermeisje van 14 jaar droomde ik over de prins op het witte paard.
Een knappe jongen met donkere ogen en donker haar, met ambities, die heel lief was en mij vooral  heel mooi en lief vond. Een jongen die wist wat hij wilde, alleen mij!
En we leefde nog lang en gelukkig.
Een heerlijk toekomstbeeld om bij weg te dromen, vond ik toen.